Kleurvreugd    

Eva Wissenburg

Hij zou vandaag moeten komen. Ik heb nog niets gehoord, maar misschien lette ik net even niet op. Toch maar een keer naar beneden lopen. Nee, hij is er echt nog niet. Focus, concentratie. Hij komt heus wel, ze zijn hier altijd laat. En dan: een klepperende brievenbus, een bons op de mat. Ja!

Ken je dat? Je vingers die haastig de envelop openscheuren en het boek tevoorschijn halen waarmee je de komende maanden bijna al je dagen gaat doorbrengen? De tinteling, of laat ik maar gewoon zeggen, de vlinders als je de geur opsnuift en het papier onder je handen voelt? Het doet me altijd denken aan vroeger, als ik een spiksplinternieuw kleurboek kreeg. Vooral één kleurboek herinner ik me nog goed. Een dik, geel boek met voorop een hond/beer met parasol op een eenwieler. Ook van dat boek heb ik gretig het papier gescheurd, ook van dat boek heb ik de geur opgesnoven – ik ruik het nog – en ik dacht: dit kleurboek ga ik zo prachtig mooi inkleuren, perfect binnen de lijntjes, maar dan toch bijzonder, want dat deed mijn grote zus altijd, die maakte zelfs een kleurplaat origineel (al denk ik niet dat ik dat woord toen kende).

Ik fantaseerde over de stiften die ik zou gebruiken – stiften, want die geven zo’n mooi felle kleur – en ik zou zorgen dat de inkleurlijnen elkaar net niet zouden raken, want waar de ene stiftlijn de ander raakt krijg je donkere strepen en puntjes, en dan zie je precies hoe je hebt gekleurd. Nee, dit keer zou het echt heel mooi worden. Alle kleurplaten die ik tot nu toe had gemaakt waren maar oefening geweest. Dit kleurboek, dit werd hem.

Lees verder in de papieren Filter