Een stilletje, een kriel en een pot vol blomme    51-54

Over De huisgenoten van Sarah Waters

Anne van Buul

Ik wist te veel voor ik dit boek ging lezen. Ik kende bijvoorbeeld de eerdere romans van Sarah Waters en wist dat lesbische relaties daarin een prominente rol spelen. Ook had ik op bibliotheek.nl/welkboek wat schuifjes verzet om me een boek te laten aanraden, en daarbij een van die schuifjes op ‘een beetje seks’ gezet (ergens tussen 5 en 8 op een schaal van 10). Toen kwam De huisgenotenboven drijven. En wat ik ook niet had moeten doen, was vooraf de verantwoording achter in het boek lezen. Daarin noemt Waters namelijk een aantal boektitels die verraden wat er in het boek staat te gebeuren… Mocht u dat ook niet willen weten, dan raad ik u aan niet verder te lezen.

Ik had dus verwachtingen, te veel verwachtingen. Want dan lees je vijftig, honderd, tweehonderd pagina’s, en als dan nóg niet is gebeurd wat je denkt dat gaat gebeuren, word je ongeduldig, ook al zit die lange aanloop misschien wel ingebakken in Waters dickensiaanse manier van vertellen – een grootheid met wie zij niet zelden wordt vergeleken – en had ik dus ook die kunnen verwachten.

En dan heb ik het nog niet over de vertaling gehad. Want ook het feit dat het boek door drie vertalers is vertaald, schept bepaalde verwachtingen. De uitgever zal wel haast hebben willen maken met de vertaling om zoveel mogelijk geld te kunnen verdienen aan deze (potentiële) bestseller.

Lees verder in de papieren Filter