Volg ons op facebook
In ons Nederlandse taalgebied heeft hij weinig naam of faam weten te oogsten, maar de dichter en romanschrijver Pierre Louÿs doet bij menig Franstalige lezer een belletje rinkelen. Geen poëtisch of prozaïsch belletje, maar eerder een belletje dat op pavloviaanse wijze pornografie, obsceniteit en transgressie oproept. 2025 luidde al het honderdste sterfjaar van Louÿs in, maar 2026 staat in het teken van Louÿs’ pornografische roman Trois filles de leur mère, die precies honderd jaar geleden clandestien en postuum – zonder medeweten van de auteur – werd uitgegeven door René Bonnel en verkocht werd in de Parijse boekhandel C. Gaillandre. Sinds 1998 is dat werk bij Uitgeverij Aspekt te vinden in een ‘bewerkte’ Nederlandse vertaling van ene Hilda van Ittersum. Een aandachtige lezing wijst uit dat de tekst zowel inhoudelijk als peritekstueel aangepast werd in het Nederlands, alsof Louÿs voor sommige fetisjistische buitensporigheden de les werd gespeld. Pornografie vertalen, wat houdt dat eigenlijk in?