Een lief en misdeeld schoolgenootje    58-60

Nabokov en Auden vertaald

Johan De Haes

Het is een oud zeer en een welbekende klacht: vertaalde literatuur wordt vaak slordig want met weinig aandacht voor de vertaalprestatie in krant, radio of weekblad gerecenseerd. De obstakels zijn ook niet zo gemakkelijk uit de weg te ruimen. De dagbladkritiek introduceert in de eerste plaats een nieuw boek en soms een nieuwe schrijver. De ruimte is beperkt en helaas is de boekbespreker niet altijd in staat om de kwaliteit van een vertaling in te schatten. Tijdgebrek en de extra kost van het boek in de oorspronkelijke versie, nodig om de twee teksten één boek lang naast elkaar te leggen, maken het een opgejaagde journalist vaak erg moeilijk. Bewondering voor een aardige vondst, een handig omzeilde klip, getrouwe beknoptheid en helderheid wisselt af met de sporadische herkenning van haastwerk of nalatigheid. Mag ik dat met een voorbeeld illustreren? In Nachthuis (Contact, 2007, oorspronkelijke titel House of Meetings) liet de vertaler op p. 151 een hele alinea weg waarin Martin Amis nadere uitleg geeft bij de uitdrukking ‘dead reckoning’ (gegist bestek). Amis besluit deze uitweiding met ‘What I’m doing, now, is dead reckoning: I’m making a reckoning with the dead.’  Was dit een woordspeling te veel? Vertalingen met het origineel vergelijken kan een spannende bezigheid zijn.

Illnabokov

Lees verder in de papieren Filter