Krankenkakofonie    56-59

Lette Vos

Ik ben een prijsgevoelige consument: ieder jaar doe ik mijn best om zo veel mogelijk films met een Oscarnominatie te zien, en in september kijk ik met spanning uit naar de shortlist van de Man Booker Prize, om toe te voegen aan de lijst die ik al sinds 2010 gebruik als leidraad voor mijn leesgedrag. Uiteraard levert dat niet elk jaar een kentering op in mijn eigen favorietenlijstje, maar het zijn steevast boeken met een unieke insteek op thematisch en/of stilistisch gebied.

Lincoln in the Bardo van George Saunders, de meest recente winnaar van de Man Booker Prize, past perfect in die categorie. Na een reeks succesvolle korte verhalen en essays is Saunders’ debuutroman een experimentele, theatrale cross-over tussen fictie en non-fictie, waarin een vijftigtal personages met elk een heel eigen stem zich luidruchtig bemoeien met de gebeurtenissen in de ‘bardo’, een begrip uit het Tibetaans boeddhisme: het eerste tussenstation op weg naar de dood. De bewoners van dit schaduwkerkhof blijven daar vrijwillig; de meesten willen of kunnen niet onder ogen zien dat ze dood zijn en gebruiken eufemismen als ‘krankenkist’ (sick-box) en ‘krankenkuil’ (sick-hole) voor hun doodskist en graf. Als iemand deze illusie dreigt te doorbreken wordt dit fel afgekapt, alsof de doden alleen als collectief kunnen blijven geloven dat er nog een weg terug is naar hun aardse bestaan en dat hun dierbaren hen zullen komen opzoeken of zelfs halen. Af en toe houdt iemand het niet meer vol en geeft de geest, waarna hij of zij door het ‘bloeiende-licht-materie-verschijnsel’ (matterlightblooming phenomenon, een iets minder geslaagde vertaalvondst dan eerdergenoemde eufemismen) doorstoot naar het daadwerkelijke hiernamaals.

Lees verder in de papieren Filter