Grote emoties door een kleurenfilter    21-28

La casa van Paco Roca

Bieke Willem

Het thema van geheugen en herinnering loopt als een rode draad door het werk van de Spaanse stripauteur Paco Roca. In zijn beeldroman Arrugas (Rimpels), waarmee hij in 2008 de Nationale Stripprijs won, onderzocht hij met humor en tederheid het falende geheugen van een groepje bejaarden. Voor het in 2013 verschenen Los surcos del azar (Sporen van het toeval. De Spaanse bevrijders van Parijs) groef hij diep in het collectieve geheugen omtrent de Spaanse burgeroorlog en de bevrijding van Parijs tijdens de Tweede Wereldoorlog. En in La casa (2016), dat in juni 2017 onder dezelfde titel in het Nederlands verscheen bij Soul Food Comics, verwerkte hij zijn eigen herinneringen aan zijn kindertijd. In dit artikel bekijk ik van naderbij hoe die herinneringen in La casa verweven zijn met grote gevoelens van verlies en verdriet om het onomkeerbare van de tijd. Allereerst sta ik even stil bij het feit dat de strip zowel voor de auteur als voor de Nederlandse uitgevers een emotioneel project was met een nostalgische functie. Daarna wordt onderzocht hoe Paco Roca en zijn vertalers omgingen met die emotionele beladenheid en een evenwicht zochten tussen universele gevoelens en lokale verankering. Daarbij wordt niet enkel gekeken naar de tekst, maar ook naar hoe die interageert met het beeld. Immers, zoals Zanettin (2008: 12) aangeeft, ‘in the translation of comics interlingual interpretation (“translation proper”) happens within the context of visual interpretation’.

Lees verder in de papieren Filter