Op de barricaden en in de coulissen    46-53

Cora Polet, vertaler en bemiddelaar

Petra Broomans
Eline Jongsma

In het najaar van 1975 speelt zich in de coulissen van alle ophef rondom de niet aan Pé Hawinkels toegekende Nijhoffprijs nóg een klein drama af.1 Ook Cora Polet, die op dat moment zo’n tien gepubliceerde vertalingen uit het Zweeds en Noors op haar naam heeft staan, is genomineerd voor de prijs. De jury vindt haar inzet voor de verspreiding van de Scandinavische literatuur in Nederland lovenswaardig, maar is wegens gebrek aan kennis van de desbetreffende talen niet in staat de vertalingen zelf te beoordelen en schakelt daarom de hulp in van twee doctoren, die de vrije hand krijgen om tot een advies te komen. De Groningse lector Amy van Marken is zeer lovend over de vertalingen van de autodidacte Polet, die naar zij meent precies genoeg vrijheid neemt om de soms gedateerde stijl van auteurs als Henrik Ibsen en August Strindberg op zeer adequate wijze toegankelijk te maken voor de Nederlandse lezer, en brengt een onverdeeld positief advies uit. Ze concludeert:

[Cora Polet] heeft in de loop der jaren door hard en consciëntieus werken een vertaaloeuvre opgebouwd dat getuigt van uitgesproken literair kwaliteitsgevoel […] en vervult met een weldadig aandoende pretentieloosheid een belangrijke taak binnen het literair-culturele vlak dat Nederland en Scandinavië verbindt.
Ze is naar mijn indruk een vertalerspersoonlijkheid voor wie een vertaalprijs een alleszins verdiende aanmoediging en beloning zou zijn. Ik acht het ook van belang dat de in Nederlandse literaire kringen niet zelden gesmade Scandinavische literatuur met een toekenning van de vertaalprijs aan Cora Polet het haar ten onrechte opgeplakte ‘trilogieën-etiket’ zou verliezen.

Lees verder in de papieren Filter