'Audiodescriptie' of de grenzen van de audiovisuele vertaling    31-37

Aline Remael

AD maakt onder meer films en televisieprogramma’s toegankelijk voor een publiek van blinden en slechtzienden (een bevolkingsgroep die met de veroudering van de bevolking in de meeste Europese landen gestaag groeit). AD beschrijft de visuele informatie die je als kijker nodig hebt om een televisieprogramma of film te begrijpen, tussen de dialogen en de relevante achtergrondgeluiden door. Terwijl in het productieproces van de film beelden uit woorden (scenario’s) ontstaan, wordt bij audiodescriptie dit proces omgekeerd.

Audiodescriptie, in het Nederlands ook wel audiobeschrijving of verbale beschrijving genoemd, is een nieuwigheid in België, maar bestaat al geruime tijd in de Verenigde Staten en Australië, en iets dichter bij huis, in het Verenigd Koninkrijk, Spanje en Duitsland. In het Verenigd Koninkrijk, bijvoorbeeld, begon AD in het theater in de jaren tachtig, en werd de eerste videoband met AD uitgebracht in 1994. Nu is er audiobeschrijving op televisie, in een hondertal filmzalen en op dvd. In overeenstemming met de Broadcasting Act van 1996 moet tien procent van de Engelse digitale televisieprogramma’s die worden uitgezonden via antenne AD hebben binnen de tien jaar nadat een zender zijn digitale vergunning gekregen heeft. De Communications Act van 2003 breidde de wet uit naar digitale kabel en digitale satelliettelevisie. In Engeland wordt AD intussen ook gedoceerd in de masterprogramma’s audiovisuele vertaling aan de Universiteit van Roehampton en de Universiteit van Surrey te Guildford.

Lees verder in de papieren Filter